Paulus Krabbelt.nl
Paulus Krabbelt.nl
3 januari 2008
De Westkust trip
De afgelopen 2 weken zijn voorbij gevlogen in deze prachtige golden state California. Mijn trip met mijn Duitse vriend Julian was van tevoren nog niet van A tot Z gepland. Het zou een reis worden met vooral veel toevalligheden die we op onze weg tegen zouden komen. Onze eerste couchsurf experience ondervonden we in een prachtig appartement in de wijk culver city downtown LA. 4 meiden die totaal ondersteboven waren van Celebrity Hollywood California. In elke zin werd meteen duidelijk dat het woord ‘Like’ in elke zin gebruikt wordt. Het like-syndroom is door heel California te vinden en wordt vooral door meiden met een fetish voor hollywoodsterren gesproken. Al met al hebben ze ons de leuke plekken in hollywood laten zien waar we zelfs nog een avond karaoke hebben gezongen en een avond op ‘top40 ‘ muziek in de hipste clubs hebben staan dansen. De cultuurshock was compleet toen onze Couchsurfster ons naar een restaurant meenam waar je als lopend buffet een verse biefstuk met geitenkaassalade en aardappelpureetje weg mag prikken voor 10 dollar. In Nederland had je hier gerust een kleine 20 euro voor neer mogen lappen. Een van de lekkerste maaltijden tijdens ons verblijf. Na Alabama was het dan toch eindelijk een verademing om is niet gefrituurd vlees maar vers gebakken biefstuk te verslinden.YES WE CAN!
Los Angeles is groot, te groot om alles te zien maar de hippieboulevard in venice beach opgenoven, chinatown bezocht en uiteraard de hollywood letters met boulevard gezien. Geestverruimend is het niet, maar zeker de moeite waard om die idioterie om alle hollywoodsterren te zien. Venice beach is prachtig, nog steeds de volkswagen busjes volgekalkt met symbolen uit the summer of love! De tijd lijkt stil gestaan te hebben. Nog steeds een hoop stoners en een zeer mellow sfeertje. Verder de opgepompte fitnesslui die in de kooien zichzelf nog verder kapot trainen en uiteraard de basketbalvelden waar nog drifitig een NBA droom wordt nagestreefd. Na ons couchsurf avontuur hebben we nog een avond in een hostel met uitzicht over venice beach geboekt. En vervolgens konden we de volgende dag in een compleet andere Couchsurf atmosfeer vertoeven. Een studente die een half jaar aan de Willem de Koning in Rotterdam had gestudeerd was zeer gastvrij en absoluut leuk. We hebben een prachtige avond gehad op haar terras. Met uiteraard verhalen over rotterdam. Ze was bij elk verhaal duidelijk in een complete extase na haar herrinering aan Rotterdam en ze wilde zeker terug naar de Maasstad in de toekomst. Met haar hebben we dan ook een compleet andere agenda een kleine bergklim met een prachtig uitzicht over de stad. Haar liefde voor natuur was dan ook in persoon en verhalen duidelijk te merken.
Het Disneyland voor volwassenen
Na het afscheid van onze couchsurfers stond Las Vegas op de agenda. Het hedonisme waar volgens iedereen alles mag wat god verboden heeft. Auto gehuurd en door de woestijn gereden waar we niets van meekregen aangezien we in het donker pas rond 6 uur donwtown LA eindelijk achter ons lieten. Misschien was een tomtom handig, maar ja dat is dan uiteraard ook weer een uitdaging om in LA de weg te vinden. Aangekomen was de eerste avond een kleine domper aangezien op maandagavond alles gesloten was. Verder was ik ook nog mijn paspoort vergeten wat mijn enige geldige ID is in the States. Dus de eerste avond hebben we gewoon wat rondgewandeld, het Bellagio gezien en door wat casino’s gewandeld waar de gemiddelde ‘Joe the plumber’ zijn laatste paar dollars in deze recessie er doorheen knalt. Dag 2 was een succes na een Texas hold’em spelletje waar ik na exact 2 minuten 20 dollar lichter was. Julian hield het iets langer vol en was blackjack koning waar na 5 minuten ook 20 dollar door zijn neus was geboord. De conclusie was daar, Las Vegas zou gewoon een kroegentocht worden met uiteindelijk een goede club als afsluiter. En deze club was dan ook meer dan de moeite waard waar we uiteindelijk waren beland. Uit de taxi gekotst door een eikel die beweerde dat we de club niet zouden kunnen betreden met onze schoenen waren we toch vol goede moed gegaan. The playboymansion in club palms met op de 53e verdieping een prachtig uitzicht over de hele stad was zowel letterlijk als figuurlijk een hoogtepunt . Een goed avondje met leuke DJ’s en histerische Amerikanen was fantastisch om te proeven. Ons Las vegas avontuur was compleet en de volgende ochtend konden we weer met onze brakke schedels door de woentijn racen om bij mijn familie in Long Beach aan te kloppen.
Geselliech
We werden meer dan gastvrij ontvangen in de Bijkerk Familie, de meiden nog steeds vol verhalen en anekdotes hebben ons meer dan vermaakt. Na een heerlijk kerstdiner en uiteraard de cadeautjes die door iedereen werden uitgepakt hebben Julian en ik nog Orange county kunnen proeven en nog 2 prachtige stranden kunnen zien. Seal Beach en Huntington Beach waar de surfdudes HET straatbeeld zijn. Een ontbijt met Kaas en koffie uit een Feyenoord mok kon de trots van the roots van de familie meer dan eens bevestigen. Zelfs de kleinkinderen zingen ‘er is er een jarig’. De rituelen en Hollandse trots is nog steeds daar en juist dat siert de meiden enorm. Na een verblijf van 4 dagen in de warmte van het Bijkerk gezin wist Julian eindelijk het Hollandse woord voor Gezellig. Ergens hadden we nog een planning in gedachte dus San Francisco was in de maak voor onze trip.
Onderweg langs de kust op Route 1 gereden met de geur van de oceaan door de Airconditioning en de onwerkelijk mooie kustlijn met surfers en ontzettend veel vliegend fauna. Onderweg in Santa Cruz een powernap in Super8 Motel genomen en vervolgens de reis voortgezet. Een zeer mooi plaatsje waar we nog een frisse oudejaarsduik hebben genomen.
Frisco
San Francisco misschien wel de meest Europese stad van the States. Los Angeles heeft de celebrities en San Francisco heeft ze niet nodig. Fietsers, joggers joggers en nog is joggers, schone trottoirs en zeer hip geklede homo’s zijn het straatbeeld. Rijk aan musea, architectuur, leuke barren, chinatown wat bijna in elke grote stad aanwezig is en Little Italy waar het stikt van goede restaurants. De dagen zijn voorbij gefietst, in een goed hostel aan Union Square vertoefd waar we nog wat reizigers hebben ontmoet. Nieuw jaar gevierd met als klapper op de vuurpijl nog geen eens vuuwerk gezien maar de kroegen in North Beach bezocht. Op de avond van 1 januari nog in een club beland waar er na 2 uur niet meer gedronken mocht worden, en dat in de land of the free? Het kon de pret niet drukken want er bleek een Trance-DJ op te treden, Martin Roth, nog nooit van gehoord, maar hij was Duits dus Julian was trots.
Op de laatste dag nog een fietstocht gemaakt langs the Golden Gate Bridge en de prachtige straten die op en af gaan en zeer stijl maar uiteindelijk een mooi panorama van de stad als beloning geven. Straten in en uit gelopen en na dag 3 konden we de stad al bijna dromen. Conclusie was dat we hier zo nog maanden had kunnen vertoeven. De stad leeft en het blijkt ook wel dat het de rijkste stad van the States is, veel nieuwe gebouwen en the fisherman’s Warf waar je overspoeld wordt met vis. Mijn bezoek aan de westkust was meer dan de moeite waard, de hilarische kant van LA en het gezellige familie bezoek, gokje in vegas, Santa Cruz surfstad en tot slot duizendpoot San Francisco. Waar je vanuit elke straat een nieuw panoramashot op je netvlies krijgt. Miami en New York? Waar zijn jullie?
14 December 2008
Troy is compleet verlaten, alle studenten hebben hun semester afgesloten en de Christmas Break is een feit. Er is dan ook niemand te vinden op de campus, op een hele dag kom je een paar auto's en enkele voetgangers tegen op je wandeling naar de fitness, die godzijdank nog wel open is. The ghosttown zoals in horror films bekruipt de angstaanjagende stilte in dit kleine dorpje. Het is exact dezelfde onbewoonde wereld die we ook in augustus bij de start van onze Troy carrière aantroffen. Niets verkeerds mee, de enige ergernis is nu om de hele inboedel weer in je koffer te proppen en een plan te maken voor onze reis naar de westkust. Het is en blijft tenslotte maar 1 semester dat we hier hebben mogen studeren. De melancholie slaat toe, zelfs in Pace Hall, het afscheid is daar en iedereen die belooft ook Nederland te bezoeken in de toekomst weet donders goed dat dit een leugen is maar wel een geruststelling voor het hopelijke weerzien in dit leven. Kortom ik maak me klaar voor de big 5 LA, Las vegas, San francisco, miami en tot slot New York. Maar eest nog even dit verhaal....
Na alle cliché's die we hier in dit land met de internationale delegatie besproken, bekritiseerd en meerdere malen door de molen gehaald hebben. Ik noem een fastfood, benzineslurpende SUV's, democratie, Racisme stond ons nog één ding te wachten, jawel het blijft het land van de vrijheid om in het bezit te zijn van een geweer. Bowling for columbines? Om een goed beeld weer te geven van een ware redneck, hier is het complete plaatje: Met je rubber door de blubber in een gigatruck op jacht gaan is een brede betekenis hier in The South. Vissen, herten, vossen alles wat ongeveer beweegt is een doelwit. Elke roodnek is wel in het bezit van een jachtgeweer waar hij op jonge leeftijd zo'n 7 jaar al mee leert schieten en het plaatje van de passie van een Redneck is compleet. Daarom leek het voor ons een koud kunstje om op uitnodiging van onze Amerikaanse Redneck vriend Theo is wat buskruit te verschieten.
Theo heeft ons een ruime collectie aan wapens laten zien die we in de achtertuin hebben mogen testen, uiteraard geen dieren gewoon een plankje of petflesje. De natte jongensdroom van ons vieren Julian, Lucas, Tursunali en mij kwam dan toch echt in vervulling. We hebben een kleine 2 uur wat pistolen afgeschoten. De afvinking van een bizarre bezigheid waar je gewoon op een donderdagmiddag rustig een paar kogels staat weg te schieten gaf mij alleen maar de rationele gedachte dat dit het beste lot van een geproduceerde kogel was. Voor mensen die nog niet 'Lord Of War' gezien hebben, het intro vat de productie van een kogel samen, gevolg een dodelijk doel. Om een lang verhaal kort te maken hebben we ons als idiote wapentoeristen een middagje goed vermaakt. Onze Theo wist over elk pistool een verhaal te vertellen, magnum dit, shotgun zo, het bijzondere is dat geen enkele omwoner ook maar een moer gaf om de schoten die door de tuin als echo terug kaatsten.
De theorie volgens Theo is overigens dat het fijn is dat iedereen een wapen heeft want dan voelen we ons veiliger, als je alleen een zwarte markt hebt waar wapenhandel voorkomt, dan komt het in handen van criminelen die hier kwaad mee willen. Het blijft in mijn ogen een prehistorische gedachte in hun systeem, het is normaal dat mensen gewoon in hun achtertuin een honderdtal kogels voor fun afvuren. Ik heb me meer dan verbaasd, mijn passie voor pistolen heb ik nooit gehad, maar bij deze ervaring heb ik me toch ook wel als klein jongetje in een cowboyfilm kostelijk vermaakt. Een soort Try before you die idee! Dank u voor de democratie! Freedom of speech & guns....
geniaal....
30 November 2008
Thanks losing & giving
De trip kon starten, de auto ingepakt klaar voor ons nieuwe avontuur richting Chicago! Alles verliep vlekkeloos, Atlanta was binnen 4 uur bereikt en op Peachtree street Downtown werd het cliché genoeg toch maar het Hard Rock Café waar de burgers werden verorberd. Na dit rockende etentje waren we toe aan een leuke bar dus de straten waar het kwik inmiddels tegen het vriespunt aan was afgekoeld werden afgegstruind. We werden echter verbaasd door de plaatselijke ‘ambassadors’ die de toeristen te hulp schieten en vragen beantwoorden. Het bleek dat er alleen maar veel mensen op straat liepen tijdens conventies en beurzen. De uitgestorven straten waren dus het dagelijkse straatbeeld hier. De trots van de Olympische spelen van '96 was nog duidelijk aanwezig aangezien een ambassador ons regelrecht naar the olympics park verwees. Na wat straatjes in en uit gestrompeld te zijn, was de stempel met groot geinkte letters ‘werkstad’ duidelijk. Op straat waren alleen maar zwervers die voor elk woord dat ze wisselden om een dollar vroegen. De avond kreeg nog een mooi einde toen we een karaoke-bar binnenstapte en prompt door een Duitse barvrouw werden bediend, Julian kon eindelijk zijn Duits weer ophalen, de barvrouw wist ons meteen te vertellen dat Atlanta binnen 4 uur gezien is. Na een verrassend bezoek van een Nederlands meisje die stage had gelopen op een Horse Ranch, was een nieuw woord in studieland mijn gehoor binnengekomen. Deer managament, het schijnt een studie te zijn in Leeuwarden. Ze was vergezelt met 2 amerikanen en een francaise die ook stage liep op the ranch. Vervolgens werden de nummers Mad World & Mr. Brightside op iets te overmoedige tonen gezongen en de avond eindigde in een gezellig Amerikaans, Nederlands en Duits onderonsje. Een nieuw drankje werd nog getest 'The irish Carbomb'. Wederom na de Beerbomb en Jagerbomb een idiote naam voor een drankje, deze zal in Ierland zelf niet gewaadeerd worden. De auto werd opgezocht in de parkeergarage en hier begon de ellende. Geen reactie na het omdraaien van de sleutel. Op goede hoop na een paar keer aanlopen en startopties werd het dan toch slapen in de auto.
De volgende ochtend (zo’n 3 uur later) werd het nog zo’n 5 uur lang aanklooien, Ambassadors met een Jumperbox om het beest te laten starten, Parkeergarage personeel geholpen met startkabels. We moesten toch helaas voor de 2e keer de Hyundai weg laten slepen naar een Auto-garage. Hier werd binnen een klein uur de diagnose vastgesteld. Overleden.... Teveel zuurstof bij de motor. Motor is niet meer.... Ironisch genoeg nog tijdens de reparatie met de monteur gesproken over de uitvinding van de auto in de V.S., zonder een auto kom je nergens, nul openbaar vervoer en alles is precies ingericht om het zo gemakkelijk mogelijk te maken om met de auto te consumeren.
Without a car, zero liberty, welcome to america!
Hier het laatste duwtje...
Dus daar stonden we dan met een auto die net officieel overleden was en Chicago nog een kleine 1000 miles verder. De Bosnieer wist een goedkoop motelletje in Atlanta Mid-town waar hij ons een lift naar toe bracht. Hier aangekomen eindelijk onze rust gepakt en vervolgens een taxi gepakt om diezelfde avond een NBA wedstrijd van de Atlanta Hawks te bezoeken. Leuk om een keer de sfeer te proeven, maar tijdens de wedstrijd wordt je tussendoor continue vermaakt met 'eating contests', 'camera's in het publiek die stelltjes filmen', penalty shoot-out met iemand uit het publiek. Het is de algehele Amerikaanse stijl zoals in films en series. Na nog een bezoek aan het CNN-center wat inmens was, konden we nog het laatste nieuws van de aanslagen in Mumbai volgen. Op dat moment bizar als je je bedenkt dat boven je in die kantoorpanden, mensen hysterisch over de werkvloer rennen waar 24 uur per dag nieuws verwerkt wordt.
Volgende ochtend was het dan Thanksgiving, en tja wij hadden nog steeds de droom Chicago te bezoeken, helaas genoeg konden we op deze dag geen enkele auto meer huren. Na een kleine 10 Car rentals te hebben gebeld, moesten we toch vaart maken naar onze Amerikaanse vriendin in Lagrange (45 miles van Atlanta). Na 2 shuttles gepakt te hebben konden we dan 2 uur later rustig van een Amerikaanse thanksgiving diner genieten. Allereerst een familiegebed met voor iedereen zijn eigen beker en vervolgens een lopend buffet waar de kalkoen en alle andere lekkernijen uitgestald lagen. Heerlijk gegeten en de Amerikaanse keuken heeft mij verwonderd. Vervolgens moesten wij ons de volgende ochtend opmaken voor 'Black Friday' op dit moment misschien de meest toepasselijke naam op dit moment van de beurscrisis. De dag dat alle Amerikanen zich in hun Auto's wurmen om zo veel mogelijk zooi voor een prikkie te kopen. Wij hebben ons ook dus misdragen met Jenna die ons ook gelijk ons ticket terug gaf richting Troy. Het was een week waarbij je jezelf afvraagt, wat moet je in zo'n land zonder auto? Wij hoeven dat rotding niet meer te verkopen, dat dan weer wel. Waar zijn de mensen op straat in een grote stad zoals in Europa? Het was de Thanks Losing en Thanksgiving week.
23 November 2008
Frat-nerd, discussies & Smoky Joe
Afgelopen week is het besef van ons vertrek Troy binnen gesijpeld, mede hierom hebben we dit weekend dan ook besloten om nog maar even de hoogtepunten mee te pikken, een internationaal festival met buitenlandse gerechten, (lopend buffetje met shaving dishes)een verkleedparty bij onze Amerikaanse vrienden, een laatste thuis wedstrijd van het oh zo gewaardeerde American Football en tot slot een bandparty bij de Fraternity parties. Het is de laatste week van boosheid, allereerst hebben we een discussie gehad met onze Kazachstaanse vriend Vadim, die compleet emotioneel opging in onze discussie over de oorlog in Georgie, vervolgens kreeg ik gister nog onze Amerikaanse veteraan Freddy op mijn dak, nadat hij boos was over een misverstand dat ik zijn huwelijk zwart maakte. En de avond nog is afgesloten met een agressieve dronken Frat-brother die een 2e tik op mijn neus sinds mijn verblijf in Amerika gaf. Ik mocht de tent verlaten en maf genoeg werd vervolgens elke international de deur verwezen. De bevestiging was duidelijk, het is een redneck fraternity met iets teveel testosteron mannetjes, waar we dit semester toch meer dan welkom waren. Maar op deze avond, werd deze gastvrijheid volledig aan de kant gezet. Mijn internationale vrienden wilden vervolgens verhaal halen, maar dit was absoluut niet nodig. Dit was zonde voor de energie en tijd, het is gewoon de zoveelste frat-nerd die zich helemaal het mannetje voelt tussen zijn frat-brothers. Makkelijk hoe een laatste avond op de fraternity verziekt werd.Vandaag hebben we een leuk Europees feestje in petto met gluhwein en marshmellows op smokey Joe (Mister barbecue), een avond waar we nog een concert van Vadim op gitaar krijgen, als laatst nog even de internationals en Amerikanen onder elkaar hebben en waar we samen terug kunnen kijken op een mooi semester. Aankomende dinsdag gaan we alweer pakken voor een nieuwe trip met een nieuw avontuur met 3 hoogtepunten: Thanksgiving diner, NBA-wedstrijd en couchsurfen in Chicago! De Hyundai legt weer een afstand af van zo'n 2400 kilometer en het bijzondere is dat we the States doorkruisen en eindelijk de Bible-belt uitzwaaien en is een Noorderlijk staat kunnen proeven . Het moet dan ook blijken of de Zuiderlijke vriendelijkheid echt een wereld van verschil is met de gemaakte, gehaaste Noorderlijke mentaliteit. In ieder geval zullen we ons iets warmer moeten kleden, hopelijk hebben wij ook sneeuw! Have a Nice Day...
De nieuwe vertolking van 'a Change is gonna come' by Seal...
How Does it feel?
4 November is er dan toch geschiedenis geschreven, de allereerste Afro-american president. Barack Obama heeft het amerika dus toch geflikt. Ik ben als Europeaan zeer blij met deze nieuwe frisse wind in de Amerikaanse politiek. Zijn charisma, intelligentie, stem en verhaal is een boodschap aan iedere inspiratie deskundige, dit is een inspirator. Eindelijk wordt er is gekeken naar de problematiek waar het land al jaren zelf mee te kampen heeft. Gezondheidszorg, onderwijs & milieu het zijn alledrie onderwerpen geweest waar Obama in geslaagd is de Amerikaanse kiezer over de streep te trekken. Kritisch naar het systeem in eigen land, in plaats van wereldwijd elk land als Jehova's op de deuren te kloppen en te infecteren met het brengen van het woord 'democratie.' Oorlogen starten die voor een heel volk compleet voorgelogen zijn. Ik ben zeer benieuwd of Obama het kan waarmaken na the Bush Administration. In ieder geval is Amerika weer onder het bewind van een democraat, oorlogen in Irak en Afghanistan zijn uitgeput en het is tijd voor een nieuw plan. Het plan van aanpak dat op het bureau in the Oval office op 20 januari ligt zal een dikke drukwerk zijn. Maar ik zie het zeer positief tegemoet.
Zijn quotes had ik in een vorige speech al genoteerd:You are on your own right now!
We do not serve for a red or blue America, we serve for the united states.
This election is not for me, it is for you.
Refers mostly in his words to Martin Luther king using: ‘ Now is the time’
Bush failed in his 8 years of leadership.
America is living in a 20th century bureaucracy.Het moment waarop het nieuws bij onze democratische feestpartij binnenkwam, Montgomery citypark Baseball Stadium, barstte dan ook uit luidkeels gejuich uit en gezang, 'Yes we can' bleek de nieuwe slogan te zijn. Op het moment dat Obama zijn speech startte was ik volledig in shock van het moment dat de geschiedenis in zal gaan als een verandering. 'A change is gonna come' van Sam Cooke was de mooiste verwoording op dit moment. Ik heb nog nooit zo'n lange kippenvel explosie gehad. Op onze terugreis heb ik nog is genoten van Bob dylan's Like a Rolling Stone. 'How does it feel?' Het voelt geweldig!Hier de historische speech.
Halloween...
Het is de dag van het jaar dat iedereen zich mag verkleden als wat hij dan ook wil. Ik betrapte mezelf erop dat ik totaal geen zin had in deze commerciele dag. Het is de periode dat Wallmart zijn schappen weer reorginaseert en de totale verbouwing klaar heeft voor een dag dat iedereen zich gewoon dood consumeerd voor een avond dat je is compleet je alter-ego kan zijn. Daarbij is dan ook het favoriete kostuum voor de dames om gewoon de meest slutty outifts uit de kast te trekken. Tot de dag zelf heb ik me dan ook totaal niet bezig gehouden met het kostuum waarin ik mijzelf dan zou transfomeren. De kanus en Gunnink slogan 'doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg' is dan ook nog steeds een van de beste motto's. Het leek mij zeer leuk om als Joran van der Sloot te gaan, echter is dat niet zo toepasselijk hier aangezien we al genoeg mensen hebben gesproken die de ouders van Natalie Holloway kennen. Mij en Julian restte de laatste dag niets meer dan gewoon als een Amerikaan verkleed te gaan. Na een foute zonnebril, T-shirt en een motorhoofddoekje waren we klaar voor het vertier. De avond was in onze plaatselijke bar the front porch compleet gestoord. Iedereen stond als een opgewonden stokpoppetje te dansen op de laatste hiphop tunes. De troy soundtrack met de laatste dampende catchy hiphop die hier in de hitlijsten is terug te vinden, is dan ook een must die ik nog steeds bij de Belgen moet bestellen. Mijn avond was compleet toen de DJ het nummer California van Dr. Dre en Tupac na mijn aanvraag uit de speakers explodeerde. Ik heb deze week namelijk last gehad van een soort California koorts, mijn besluit om met Julian naar de Westkust te gaan heeft mijn geestdrift en stimulans om Amerika nog verder te ontdekken in een nieuw kader gegooid. Het plan om de nichten van mijn vader te ontmoeten en de drie grootste toeristische trekpleisters: Las Vegas, San Francisco en Los Angeles te bezoeken staan dan nu officieel op het programma. Een nieuwe term waar ik verder nog nooit van had gehoord is Surf couching of nee surfing of couch, of sorry couch Surfing. Het is een netwerk van studenten die je via internet kan contacten om je een stad te laten zien en eventueel een slaapplaats te krijgen. Het is de ideale kans om ons bezoek aan Los Angeles een nieuwe vriendengroep te laten ontdekken en eventueel surflessen te krijgen. Tot mijn verbazing is 'Couch Surfing' populair in heel de wereld, zelfs Rotterdam heeft honderden mensen die zich hebben aangemeld. Misschien een nieuw initiatief wat ik moet doen na mijn beleving aan de westkust. Om een Amerikaan is te laten zien wat wij op een dag als Sinterklaas doen. Wat ook een grote commerciele grap is. Als de mensen maar consumeren, want ondanks de slechte economie zullen mensen in deze tijden altijd smijten met de centen. Wallmart heeft direct na het Halloween avontuur nu dan ook al alle kerstbomen en kerstverpakkingen uitgestald. De kerstmarkt zal ook hier plaats vinden. De uitvinding van Coca-Cola heeft dus toch nog een vervolg. Mijn favoriete kerstliedje 'Driving home for Christmas' heb ik gelukkig nog niet gehoord. Die besparen ze me hopelijk tot december. Hier een andere klassieker... We kunnen niet vroeg genoeg beginnen;)!
Fallbreak Trip (Onbetaalbaar)
Na een kleine 2 maanden in Troy was het dan eindelijk tijd om een groep internationals naar een andere staat en bestemming te brengen. De planning werd gemaakt en de mensen werden opgetrommeld voor het zuidelijk avontuur. De groep bestond uit mij, Lucas, wendy, Vadim onze Kazachstaan en Julian de Duitser. New Orleans was een van de eerste bestemmingen. Een prachtige stad wat uit de reisgidsen al bleek. Prachtige straatjes met typische Spaanse architectuur, victoriaanse villa's, franse straten en Spaans genaamde gebouwen. Het hedonistische walhalla waar wij de eerste avond terecht kwamen is toch wel Bourbon street. Het spiegelt eigenlijk het Amsterdam van nu af. Stripclubs, freettenten en barren. Het is dan ook niet meer de plaats om te zijn voor een heerlijke Jazz of blues avond, alle tenten staan vol met rockbands en overdag is het muziek-ensemble iets meer afgestemd op mensen met smaak. Na een klein gesprek in een plaatselijke bar in het Franse kwartier bleek dat na orkaan Katrina een groot deel van de gewaardeerde Jazz en Blues musici hun koffer hadden gepakt en naar andere steden waren vertrokken. De orkaanstreek blijft toch met dit litteken achter. Genoeg mensen die hierdoor het heerlijke zuidelijke plaatsje geruineerd door moeder natuur laten voor wat het is. Om een lang verhaal kort te maken, New Orleans is prachtige, puur en heeft toch echt zijn eigen cultuur. Het Franse kwartier overweldigt je met een heerlijk gevoel van puurheid, een plek waar de plaatselijke bevolking ook gewoon dagelijks zijn participatie aan de horeca kan deelnemen. Het gesprek startte in een bar met een vent die na onze internationale ontdekking meteen op de bar wist te leggen dat hij een hekel heeft aan Bush en klaar is voor een nieuw Amerika. Niet zo gek aangezien het Bush regime compleet gefaald heeft in de wederopbouw van New Orleans. Ik heb nog in een klein boekwinkeltje de kans gehad om een boek over katrina te bekijken en shockerend om te zien hoe bizar hoog het water hier in de binnenstad heeft gestaan. Terugkerend op onze stamgast gaf hij in deze stad het beeld weer van de ware Obama-fan, genoeg winkels waar T-shirts verkocht werden met shirts waarop Obama met de meest vernufte termen de hemel in werd geprezen. Het was een beeld wat wij uit het Redneck Alabama niet gewend waren. Het New Orleans avontuur heeft zo'n kleine 4 dagen geduurd en had van mij een maand mogen duren. De eerste dagen wandel je als toerist door Bourbon Street, downtown met wolkenkrabbers en dan de laatste avond in het Franse Kwartier een ware bohemiaanse bevolkingswijk en de stad op de meest naakte manier proeven. De ellende van Katrina proevend, een stad die gebombardeerd is. Niet door een terrorist of natie maar door onze natuur. Geen enkel persoon die dan ook zijn vinger kan leggen op deze tragische gebeurtenis.
Onze trip zette zichzelf voort en had een kleine onderbreking, ons beestje de Hyundai Sonata begaf het nadat we een kleine 6 miles Florida binnen waren gereden. Geen punt, kokende motor, dit moet iedereen wel overkomen, en na een kleine kwartier van gelach en verbazing kon onze reis niets maar dan ook niets in de weg liggen. Alleen op het moment dat je dan je sigaretje in de berm van een pikdonkere snelweg rookt, betrap je jezelf toch wel even een scenario te schrijven waar een nacht lang in de berm vertoeven dik in zit. Echter bleek de politie ons al gespot te hebben, de agent was laaiend enthousiast over onze culturen en wist onze wachttijd op de takelwagen boeiend te houden met verhalen over zijn verblijf in Duitsland en New Orleans. De auto werd gefixt en de volgende middag kon onze reis alweer voortgezet worden. Helaas kwam ik tot het besef dat mijn camera toch echt gestolen was. Ik had hem in een armleuning kastje van de Hyuandai laten liggen, nog op een zo min mogelijk schuldbewerende manier de automonteurs gevraagd of ze mijn camera gezien hebben. Maar ja de ouwe bazen hadden in de laatste 40 jaar nog nooit iets gestolen. Goed geen persoon om de schuld te geven dan alleen mijzelf. De avond toch nog een dag langer in het dus inmiddels Pensacola gestrande plaatsje te blijven bleek ook niet vervelend te zijn. Nog een middag aan het strand gelegen en des avonds nog een kleine beerpong gegooid in onze hotelkamer.
Jacksonville stond op het programma met als hoofdact 'Donavon Frankenreiter' ik en Julian hadden op internet verrassend een concert van hem kunnen op snorren. Hier zou onze reis, volgens de planning eindigen en dan zouden we weer terugkeren naar Troy. Op een avond waar we een race tegen de klok hielden en daarbij ook nog is vergeten waren dat de tijd een uur later is aan de
Oostkust, ben ik plankgas naar Jacksonville beach gereden waar we in 'Freebird' (Paradiso Look-a-like) dan eindelijk onze Surfheld konden aanschouwen. Een heerlijk concert, CD en T-shirt rijker konden we zingend naar huis en de trip was compleet en was hiermee ook afgesloten. De volgende ochtend werden we nog verrast door een vrouwtje die een telefoontje wilde plegen en achteraf een compleet team achter zich had staan en mij dus uiteindelijk mijn portemonnee en creditcard kostte. We waren al lang blij dat ze geen wapens hadden, met een paar kleine verwondingen en bulten besloten we toen diezelfde dag meteen maar naar huis te reiden. Bob Marley was de troost van deze trip met zijn 3 little birds. 'Every little thing is gonna be allright!' 3 materiale tegenslagen en een muziekexplosie van indrukken en ervaring rijker konden we terug naar het boerengat Troy. Mijn Amerika ervaring was compleet en deze week zie ik zowel letterlijk als figuurlijk als een film terug.
Quote van een docent:
‘The Olympic games is the only way our nation can be number one without shooting people’.
Van een kleine zelfspot was hier uiteraard sprake, maar de arrogantie die de toon eigenlijk zette dat het land toch wel de nummer 1 van de wereld is weerspiegelde dit mooie understatement. Ik was eigenlijk de enige in de klas die erom kon lachen, de rest van de klas was druk bezig hun eerste berichten op facebook te bekijken en zich van geen enkel bewust moment opmerkte wat mijn docent had te vertellen.
Blood Drive
Het klinkt als een goede naam voor een slechte horrorfilm. Maar ik dacht op een goede dag laat ik mijn bloed doneren, tot mijn stomme verbazing bleek ik niet te mogen deelnemen aan de bloed donatie. Om julie geheugen even op te frissen, wij hebben in de jaren negentig BSE in Europa gehad, jaja de gekke koeienziekte hebben wij ook meegemaakt in ons land. Ik heb dus mogelijk besmet vlees gegeten wat dus uiteindelijk na al die jaren nog steeds in mijn bloed kan zitten. Om een lang verhaal kort te maken, ik kreeg een T-shirt mee als bedankje voor mijn inzet en ik mocht op rotten! Een illusie armer, maar wel bloed besparend en een gratis T-shirt rijker, ben je Hollander of niet!Nationale tegenstrijdigheid
In dit land en vooral in deze staat Alabama is abortus nog steeds een issue waar iedereen maar zijn mening over kwijt wil. Het moet en blijft in handen van god zijn. Want god schiep de aarde. Om even je geheugen op te frissen hebben wij de mensheid god geschapen, of moet ik plots een evolutiethereoretische blik terugwerpen. In mijn verbazing over de toewijding aan de in Europa gelegaliseerde toepassing, vraag ik mij nog steeds af hoe lang het nog duurt voor dat deze kwestie in dit land wordt doorgevoerd. Hypocriet of niet is dit namelijk wel het land van de doodstraf, waar bovenal nog steeds onschuldigen in de gevangenis een doodstraf letterlijk en figuurlijk boven het hoofd hangt. Dus wie heeft dan de macht tot het doden van de mens, god toch niet zeker?
Daarbij is het toch een grote teleurstelling voor de homofielen die hier in het land helaas ook na de verkiezingen in California geen recht hebben om te trouwen. Hoe lang zal dit nog duren, America the land of the free? Ja als je hetero, blank en geld hebt. Wat van racisme hier in het Zuiden is nog altijd sprake. Want het beangstigt mij nog steeds dat de zwarte en blanke gezelschappen nog steeds afgescheiden hier op de campus rondlopen. Gelukkig zitten er een paar uitzonderingen tussen, maar het verschil is er nog steeds ook na de historische woorden (I have a dream) van Martin Luther King in 1963.11 september?
Een zeer bijzondere bijeenkomst was toch wel de herdenking van 11 september , 1 van de meest intense gebeurtenissen die iedereen hier in the states en in de wereld heeft geshockeerd. De opkomst was van een verbluffend aantal maar liefst honderden op de duizenden (6 stuks) die hier rondlopen op de campus. Het bleek geen echte trekpleister te zijn voor studenten. Het was een vrij conservatieve bijeenkomst, in de speeches werd er door een student voornamelijk gericht op het nieuwe patriotisme waar de Amerikanen de laatste jaren mee zijn geinfecteerd. Zijn trots op de reactie van het land in de ondersteuning van de troepen waren vanuit zijn visie de beste die de VS ooit hadden kunnen overkomen. De bumperstickers met ‘proud to be american, support the troops’ , de stars and stripes die in de plantsoenen van de Amerikanen wapperen, de openlijke trots voor hun land. Iedere generatie maakt zoiets mee, Pearl Harbor, John F. Kennedy en 9/11 werden in chronologische volgorde opgenoemd. Elke generatie maakt een nationale tragedie mee, onze toekomstige kinderen zullen ook een ramp meemaken, wij zullen dan met trots weer ons land bestrijden tegen het kwade van de rest van de wereld. Tijdens deze woorden moest ik toch echt even mijn blik van de spreker afwerpen zonder in de lach te schieten, ‘wij zullen dan met trots weer ons land bestrijden tegen het kwade van de rest van de wereld’ de woorden bleven in mijn hoofd dwalen, mijn blik bleef de vlaggetje in het gras volgen, van de duizenden die symbool stonden voor de doden van 9/11, ze stonden er allemaal. Is het dan toch de wereld waar de Amerikanen zo bang voor zijn? Is dat de nieuwe paranoia gedachtegang, de kranten smullen weer van het nieuws van georgie, Rusland heeft verkeerd gehandeld, ze kunnen weer met een vingertje wijzen. Iran staat vol kernwapens, Noord-Korea heeft nucleaire wapens, het zou zo maar the american dream kunnen verpesten, zouden ze the states aanvallen, Wat moeten we doen?
Maar nog erger, waar was toch de belangstelling van alle andere Amerikanen op deze trieste 11 september? Was het dan toch al weer 7 jaar geleden, te lang geleden om daar nog bij stil te staan, of zijn de studenten toch minder betrokken bij zoiets, is de gemiddelde ‘Bill of Sue Troy’ misschien te jong, zo rond de 18 jaar, op dat moment waren ze 11. Ik heb er geen reden voor, het is misschien ook te hopeloos om het maar weer te beredeneren, maar het bleef voor mij een verbazing dat er zo weinig opkomst was.
In ons land is het alleen toepasselijk om de vlag uit te hangen op koninginnedag of als er iemand geslaagd of afgestudeerd is. Het is uiteraard een zeer makkelijke weerspiegeling, maar wel heerlijk om zo te kijken. In Nederland wordt je al gauw voor chauvinist of racist uitgemaakt als je iets te veel je nationale trots laat reflecteren naar de buiten wereld.Dit kreeg ik van onze oorlogsveteraan Robert te zien, 'this is our way of living' wist hij er bij te vertellen... betere kwaliteit is beschikbaar...
Nog eentje die absoluut het patriotisme neerzet!
